Protezy łączone żywicą

Protezy łączone żywicą mogą być używane w bardzo wielu sytuacjach klinicznych. Przy właściwym doborze przypadku, projektu i warunków łączenia, zapewniają długo trwałe, zadowalające i estetyczne uzupełnienia.

Protezy łączone żywicąChociaż łączenie żywicą jest łatwiejsze niż konwencjonalne protezy mocowane mechanicznie, procedury są skomplikowane pod względem technicznym i wymagają zwrócenia szczególnej uwagi na szczegóły.

Przygotowanie mostu do ostatecznego zacementowania.
Po glazurowaniu mostu, wewnętrzna powierzchnia metalu jest piaskowana, a część ustna polerowana. Jeżeli używamy mostu wytrawianego, na tym właśnie etapie wytrawiamy metal chemicznie lub elektrolitycznie. Gdy używamy systemu adhezyjnego i metalowego szkieletu odlanego ze stopu z metali nieszlachetnych , dla dobrego połączenia musimy ponownie wypiaskować powierzchnię. Dostępne są systemy laboratoryjne do cynowania odlewów ze stopów opartych na złocie lub palladzie. W laboratorium zakrywa się obszar nie przeznaczony do cynowania, następnie, przy użyciu szczypczyków przewodzących, umieszcza most w kąpieli z cyną. Cynowana powierzchnia jest nie co jaśniejsza niż powierzchnia wypiaskowana. Zbyt gruba warstwa koloru jasno szarego lub białego obniża wytrzymałość połączenia. Wytrzymałość połączeń Panavii i Super Bondu z powierzchnią cynowaną jest tak duża, jak w przypadku stopów metali pospolitych.

Łączenie (Osadzanie)
Najważniejszym warunkiem wstępnym utworzenia połączenia jest utrzymanie absolutnie suchego miejsca łączenia . Wiele wczesnych defektów mostów łączonych żywicą spowodowane jest zanieczyszczeniem szkliwa po wytrawianiu, przed nałożeniem środków łączących. Aby zapewnić dobre rezultaty, należy koniecznie użyć koferdamu.

Wizyty pozabiegowe (kontrolne)
Wizyty powinny odbywać się regularnie w celu sprawdzenia czy nie ma pęknięć lub innych problemów z uzupełnieniem. Poinformuj pacjenta, że powinien zawiadomić stomatologa w przypadku jakichkolwiek zmian w odczuciach związanych z dopasowaniem protezy. Wczesne wykrywanie rozłączeń jest niezwykle ważne. Jeżeli wykryte zostanie rozłączenie (całkowite lub częściowe), usuń całe uzupełnienie i połącz je ponownie lub wykonaj nowe. Aby usunąć połączone uzupełnienie, wykorzystaj małą wytrzymałość cementującej żywicy kompozytowej na ścinanie . Za pomocą kontrolowanych uderzeń w każdy ząb filarowy wzdłuż drogi wprowadzania protezy uda ci się ją usunąć.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998

Metalowo-porcelanowe uzupełnienia protetyczne

Metalowo-porcelanowe uzupełnienia protetyczne wymagają usunięcia znacznej ilości struktury zęba, aby uzupełnienie było wytrzymałe, odpowiednio ukształtowane i estetyczne.

Metalowo-porcelanowe uzupełnienia protetyczneDlatego też, zawsze poszukiwano innych rozwiązań, które wymagałyby oszlifowania mniejszej ilości tkanek zęba. Podstawowym celem uzupełnienia protetycznego łączonegożywicą jest zachowanie tkanek zęba w jak największym zakresie . Ponadto uzupełnienia łączone są bardziej estetyczne niż konwencjonalne metalowo-porcelanowe uzupełnienia protetyczne takie jak mosty, ponieważ nie wymagają opracowywania powierzchni licowej szkliwa zębów filarowych . Pierwotne, oryginalne projekty mostów łączonych nie uwzględniały w ogóle, lub tylko w minimalnym stopniu, przygotowanie szkliwa. Najnowsze projekty obejmują proces dokładnego opracowywania szkliwa, jednak są one ciągle wysoce zachowawcze i nie włączają w ten proces powierzchni licowej szkliwa.

Rys historyczny i filozofia postępowania
Łączone zęby w moście – Wczesne próby zachowania tkanek zęba przy zastępowaniu brakujących przednich zębów stałymi uzupełnieniami doprowadziły do stosowania mostów, w których zęby były wytrawiane kwasem. Ograniczone w odcinku przednim do krótkich przęseł, zęby sztuczne osadzane były za pomocą żywicy kompozytowej na wytrawionych powierzchniach interproksymalnych sąsiednich zębów filarowych. Metalowo-porcelanowe uzupełnienia protetyczne wykonywane są różnymi technikami i materiałami, w tym użycie akrylowych zębów sztucznych (zarówno przy zastosowaniu sztyftów podtrzymujących, jak i bez nich), żywicy kompozytowej oraz ekstrahowanych, naturalnych zębów pacjenta. Te sztuczne wymienniki zachowywały strukturę żywego zęba, jednak często ulegały uszkodzeniom i obecnie używa się ich jedynie jako uzupełnień tymczasowych.

Tor wprowadzenia uzupełnienia na zęby filarowe
Istniejące wysokości zęba mogą być uwidocznione przy oglądaniu odlewów. Obniżenie wysokości językowej i proksymalnych zęba pozwala uzupełnieniu na pokrycie większej powierzchni. Po wykonaniu tej i kolejnych czynności podczas opracowywania zębów, powinna powstać wyraźna droga wprowadzenia , bez podcieni.

„Odwracalność” opracowania
Opracowanie pod uzupełnienie drugiej generacji jest retencyjne i zachowawcze, ale nie jest „odwracalne”, tak jak wcześniejsze . Niemniej jednak odwracalność metody postępowania staje się mniej znacząca, ponieważ kontynuowane badania wykazują długookresowy sukces kliniczny tego typu uzupełnień. Aby zapobiec nadmiernemu wysuwaniu się zębów przeciwstawnych, wykonaj „nakład z kompozytu” na powierzchni językowej i okluzyjnej zębów opracowywanych.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998

Porcelanowe wkłady i nakłady

Projektowane porcelanowe wkłady i nakłady są podobne do projektowanych wkładów i nakładów ze złota. Wyjątek stanowią brzegi kątów zębów, które muszą być zaokrąglone. Skośne ścięcia są przeciw wskazane. Ponadto porcelanowe wkłady i nakłady muszą odpowiednią grubość, aby zabezpieczyć ją przed pękaniem. Inaczej niż w przypadku wkładów ze złota, nie konieczne jest retencyjne utrzymywanie odbudowy, gdyż porcelana jest trwale połączona z danym miejscem.

Laboratoryjne barwienie uzupełniające
Duża niezgodność w odcieniu koloru lub Porcelanowe wkłady i nakładynasyceniu koloru wymaga uzupełniającego barwienia przy fotelu lub przez technika dentystycznego. Większość licówek jest wytwarzana na modelu ogniotrwałym, który ulega zniszczeniu po usunięciu licówki. Konieczne jest więc stworzenie nowego modelu.

 

Wykończenie i polerowanie
Drobne niedokładności brzeżne tuż po cementowaniu wypełnienia pośredniego są, do pewnego stopnia, nieuniknione. Po cementowaniu zarówno porcelany jak i żywicy w miejscu odbudowy uzupełnienia, można dokonać wewnątrzustnego wykończenia używając narzędzi obrotowych. Obrazy ze skaningowego mikroskopu elektronowego i spektrograficzne analizy współczynnika odbicia pokazują, że wypolerowane porcelanowe wkłady i nakłady mogą mieć lepszą gładkość powierzchni niż porcelana glazurowana, jeżeli postępujemy zgodnie z określoną procedurą. Jest ona opisana poniżej i wymaga użycia coraz cieńszych środków ściernych. Środki wykańczające i polerujące to między innymi wiertła diamentowe, wiertło węglikowe o 30 rowkach oraz diamentowa pasta polerująca, o 2 do 5 mikronowej wielkości cząsteczek, nakładana na gumkę do polerowania. Może się zdarzyć iż stopień gładkości powierzchni uzyskiwany w wyniku zastosowania tej procedury jest klinicznie niekonieczny. W takim wypadku możliwe będzie ominięcie kilku etapów. Zachowanie tkanki dziąsła będzie mogło służyć jako wskaźnik czy dalsze polerowanie jest potrzebne. Jednak żadne kontrolowane badania kliniczne nie zajmowały się tym zagadnieniem.

Przypadek kliniczny
Czterdziesto trzy letni mężczyzna zgłosił się ze źle ustawionymi przednimi zębami szczęki. Wywiad nie wniósł żadnych istotnych informacji. Pacjent nie zgodził się na leczenie ortodontyczne, które zostało mu przedstawione jako leczenie z wyboru. Wstępne wymodelowanie protezy z wosku dało podstawy do pomyślnej prognozy do zastosowania licówek porcelanowych. Zostały one umieszczone na pierwszym lewym przed trzonowcu górnym i czterech siekaczach. Nie znaczna progenia żuchwy pacjenta pozwoliła, przy użyciu licówek porcelanowych, na „wargowe wysunięcie” skrzywionych w stronę podniebienia zębów, bez wytworzenia wyglądu klasy II.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998

Plastyka przedsionka

Plastyka przedsionka z wolnym przeszczepem śluzówki

W rozległej plastyce przedsionka stosuje się w zasadzie przeszczepy skóry z górnej części uda, pośladków lub podbrzusza.

W małej plastyce przedsionka wskazanej często po usunięciu fałdów włóknistych zamiast skóry można zastosować śluzówkę z wnętrza policzka lub z podniebienia, Jeżeli pobrano zbyt grube przeszczepy śluzówki, będą one mocno przebudowane i częściowo gąbczaste, Inni autorzy, używający cienkich przeszczepów śluzówki, osiągają dobre wyniki. Najlepsze wyniki uzyskuje się z przeszczepami błony śluzowej podniebienia, które zostają pobrane mukotomem techniką znaną w chirurgii parodontalnej. Ponieważ ilość śluzówki z podniebienia jest ograniczona, przeszczepy przyszywa się najcieńszymi nićmi wikrylowymi z wykorzystaniem nawet najmniejszych skrawków śluzówki do przedsionkowej powierzchn okostnej po uprzednim usunięciu fałdów włóknistych. Okostna żuchwy powinna być zachowana, gdyż inaczej przeszczepy nie wgoją się. Jeżeli okostna zostanie uszkodzona, kość odsłonięta pokrywa się okostną bardzo powoli. Pacjent ma silne bóle, w przedsionku tworzą się brzydkie blizny, które pogarszają podłoże protezy. Uzyskana dzięki zabiegowi operacyjnemu wysokość przedsionka zostaje zachowana w 100%, co wykazał Hillerup badając grupę pacjentów po 2 latach od operacji, W celu wygojenia większe przeszczepy śluzówki w każdym przypadku muszą być dociśnięte protezą ekstensywną lub indywidualną płytą i umocowane szwem okrężnym dookoła żuchwy, do unieruchomienia małych ransplantatów wystarcza przylepiec poprowadzony od jednego policzka, ponad dolną wargą, do drugiego policzka.

Plastyka przedsionka
Plastyka przedsionka

Plastyka przedsionka wg Edlana, w porównaniu z plastyką przedsionka z przeszczepem śluzówki, ma tę zaletę, że żuchwa jest pokryta śluzówką autochtoniczną i nie trzeba umocowywać żadnej płytki. Jej wadą natomiast jest utrata 20% uzyskanej operacyjnie wysokości przedsionka, a także przedsionkowa resorpcja wyrostka zębodołowego na obszarze wewnątrzoperacyjnego odwarstwienia okostnej. Traci się bowiem strukturę ważną dla umocowania protezy. W plastyce Edlana istnieje też ryzyko bliznowatego wciągnięcia wargi dolnej, jeśli śluzówka wewnętrzna wargi przed zszyciem z okostną przedsionkową nie była wystarczająco uruchomiona albo gdy pacjent ma skłonność do powstawania ściągających blizn. Aby uniknąć resorpcji kości, można zastosować technikę K azanjiana, w której okostna żuchwy jest zachowana. Śluzówkę usuniętą z  rzedsionkowej powierzchni wargi przyszywa się do przedsionkowej okostnej żuchwy, wcześniej zaś już odcięte, biegnące promieniście od policzka mięśnie są przesunięte na zewnątrz. Uwolnione w wyniku operacji mięśnie pokrywają się wtórnie fibryną i nabłonkują w ciągu 3-4 tygodni. Płytka stabilizująca nie jest konieczna. Tak przy plastyce Edlana, jak i Kazanjiana używana wcześniej proteza nie powinna być poszerzana, aby nie naruszała gojącej się rany. Nie powinna być również stosowana płytka ekstensyjna. Dopiero po około 3-6 tygodniach po zabiegu, gdy śluzówka na okostnej lub na kości żuchwy dobrze przylega, a powierzchnia przedsionka jest pokryta nabłonkiem na całej jeg o głębokości, proteza może być podścielona lub ewentualnie poszerzona.

techniki wprowadzania

Techniki odsłaniania implantów zębowych

Zaopatrywanie pacjentów w implanty zębowe należy obecnie do rutynowego  ostępowania w gabinecie stomatologicznym. Najważniejsze techniki wprowadzenia implantów śródkostnych w pozycji prawidłowej pod względem estetycznym i czynnościowym.

techniki wprowadzania
techniki wprowadzania

Odsłonięcie implantu w przypadku wgajania zamkniętego ma natomiast
znaczenie drugorzędne, jednak odgrywa istotną rolę w kontekście funkcji i estetyki. Estetyczną girlandę dziąsłową można uzyskać tylko wtedy, gdy tkanki
miękkie są grube i przyczepione, natomiast stabilny aspekt czynnościowy gwarantuje tylko wystarczająca ilość dziąsła zrogowaciałego. W ostatnim czasie pojawiły się sprzeczne opinie na temat wpływu dziąsła zrogowaciałego i przyczepionego na żywotność implantów. Wprawdzie brakuje jeszcze dowodów naukowych, które potwierdziłyby, że brak dziąsła zrogowaciałego powoduje utratę kości, jednak dane naukowe pokazują wyraźnie, że implanty powinny być zawsze, kiedy to możliwe, otoczony dziąsłem zrogowaciałym. Zwłaszcza długotrwałe bezzębie prowadzi często do poziomego i pionowego zaniku kości oraz przesunięcia granicy błony śluzówkowo-dziąsłowej w kierunku koronowym, co wpływa na zmniejszenie ilości dziąsła przyczepionego i zrogowaciałego. W żuchwie dziąsło kurczy się często do szerokości tylko 1 mm. Ponieważ nie ma tutaj możliwości przemieszczenia dziąsła zrogowaciałego z obszaru językowego w kierunku policzkowym, w celu poszerzenia strefy dziąsła zrogowaciałego należy  zastosować plastykę przedsionka z wolnym przeszczepem błony śluzowej pobranym z podniebienia. Metoda ta, której celem było poszerzenie dziąsła zrogowaciałego w obrębie zębów naturalnych, została opisana po raz pierwszy w 1965 roku i do dnia dzisiejszego jest udoskonalana mikrochirurgicznymi metodami zabiegowymi i technikami szycia. W szczęce natomiast dziąsło zrogowaciałe można przemieścić z obszaru podniebienia w kierunku policzkowym stosując plastykę przedsionka i poszerzając nieznacznie strefę dziąsła przyczepionego.

Techniki podniebiennego płata zrolowanego

Tosuje się w szczęce w ramach odsłaniania implantu w przypadku wgajania zamkniętego lub jednocześnie w przypadku wgajania otwartego, w celu kompensacji niewielkiego ubytku tkanek miękkich od strony policzkowej. Metoda ta pozwala na pogrubienie tkanek miękkich od strony policzkowej i odtworzenie naturalnego konturu wyrostka zębodołowego. Rekonstrukcja tkanek miękkich od strony policzkowej jest ograniczona grubością i długością szypuły tkanek miękkich pobranej z podniebienia. W takich przypadkach zaleca się kompensację większych ubytków tkanek miękkich poprzez wsunięcie podnabłonkowego przeszczepu łącznotkankowego pobranego z podniebienia przed, lub w trakcie zabiegu odsłaniania implantów. Po stronie policzkowej powinno powstać przekonturowanie, przeciwdziałające skłonności tkanek do skurczu.

Techniki płata przemieszczonego

W wyniku długotrwałego bezzębia lub przeprowadzonej wcześniej augmentacji i  implantacji dochodzi do przemieszczenia granicy śluzówkowo-dziąsłowrej
w kierunku koronowym i spłaszczenia przedsionka. W przeciwieństwie do żuchwy, na podniebieniu w szczęce znajduje się wystarczająca ilość dziąsła zrogowaciałego.
W przypadku szczęki postępowaniem z wyboru jest przemieszczenie płata, pozwalające
na przeprowadzenie wr ramach zabiegu odsłaniania implantu plastyki przedsionka w celu poszerzenia dziąsła zrogowaciałego od strony policzkowej implantu i tym samym na ponowne przesunięcie granicy śluzówkowo-dziąsłowej w kierunku wierzchołkowym.

 

Plastyka przedsionka

Podstawa kostna podłoża protetycznego

Podstawa kostna podłoża protetycznego tworzy w żuchwie wyrostek zębodołowy w kształcie paraboli.

Jest on szczególnie podatny na zmiany zanikowe ze względu na małą powierzchnię kostną żuchwa może ulec resorpcji do 1/3 początkowej wysokości. Procesy zaniku mogą być miejscami- zaznaczone w różnym stopniu i w zależności od czasu, jaki upłynął od usunięcia zębów oraz od obciążenia podłoża siodłem protezy.

Podstawa kostna
Podstawa kostna

Zgodnie z podziałem Kohlera można wyróżnić typy z równomierną resorpcją oraz ze zmianami zanikowymi wyraźniejszymi w okolicy zębów trzonowych lub w o dcinku przednim. Należy podkreślić, że w przypadku gdy grzbiet wyrostka zębodołowego wznosi się od tyłu stromo ku górze, nie należy ustawiać w protezie drugiego zęba trzonowego. W przeciwnym razie w czasie żucia proteza przesuwać się będzie do przodu.

Przy dużym zaniku wyrostka zębodołowego wędzidełka te mogą mieć swój początek na jego szczycie. Podstawa kostna stan taki nie wpływa również na zakłócenie ukształtowania brzegu wentylowego, gdyż wędzidełka pociągane są przez
mięśnie warg i policzka w kierunku wyrostka zębodołowego, pozostając w ścisłym kontakcie z brzegiem protezy. Z tego powodu zalecane wcześniej zabiegi operacyjne, mające na celu przesunięcie wędzidełek, stosuje się bardzo rzadko. Aby nie dopuścić do urazu wędzidełek w czasie czynności, na obrzeżu protezy trzeba wykonać
wcięcia zapewniające swobodę ruchów.

Poza grzebieniem jarzmowo-zębodołowym znajduje się przestrzeń przyguzowa zwana również szparą guzowo-policzkową. Przy otwartych ustach widoczna jest jako wolna przestrzeń różnej szerokości. Jak już wspomniano, dobrze rozwinięty guz szczęki może tworzyć na ścianie kostnej miejsca podchodzące. Niewielkie podcienie są pożądane jak o pomoc w utrzymaniu protezy, gdy można ją wprowadzić na podłoże dzięki podatności błony śluzowej i wybraniu odpowiedniego kierunku osadzenia. Niekiedy konieczny jest zabieg chirurgiczny pojednej stronie szczęki.
Drugi guz zachowuje się w celu lepszego utrzymania protezy. Strefa przejściowa w przestrzeni przyguzowej ułożona jest wysoko w sklepieniu przedsionka,
a nie znajduje się na kostnej ścianie guza. Ma to praktyczne znaczenie, ponieważ nie można przedłużać brzegów protezy ku górze w celu uzyskania uszczelnienia wentylowego.

 

Sygnały piezoelektryczne

Sygnały piezoelektryczne – cechy

Sygnały piezoelektryczne mają dwie niezwykłe cechy:

(1) szybki stopień zaniku – gdy następuje przyłożenie siły, powstaje w odpowiedzi sygnał piezoelektryczny, który szybko wygasa, nawet jeśli siła się utrzymuje;

(2) wytworzenie równoważnego sygnału o przeciwnym kierunku, gdy siła
przestaje działać.

Sygnały piezoelektryczne
Sygnały piezoelektryczne

Wędrówka elektronów na skutek zniekształcenia siatki krystalicznej tłumaczy obie wyżej wymienione cechy. W wyniku przemieszczenia elektronów z jednej powłoki elektronowej
(orbitalu) na drugą uwalnia się ładunek elektryczny. Do czasu utrzymania działającej siły struktura krystaliczna pozostanie stabilna (nie występują dalsze zjawiska elektryczne).
Przeciwny przepływ elektronów nastąpi na skutek odstawienia siły i powrotu kryształu do pierwotnego kształtu. W takim układzie rytmiczna zmiana działania sił może powodować powstawanie stałych, współgrających sygnałów elektrycznych, podczas gdy rzadka aktywność siły powoduje powstanie sporadycznych sygnałów elektrycznych. Płyn tkankowy otaczający kość zawiera jony oddziałujące ze złożonym polem elektrycznym generowanym podczas uginania się kości. Powoduje to zmiany temperatury, jak również wytwarzanie sygnałów elektrycznych. W płynach zewnątrzkomórkowych powstają zarówno prądy konwekcji, jak i prąd przewodzenia, zależne od rodzajów płynów. Obserwowane niskie napięcie nazywane jest potencjałem przepływowym.
Podobnie jak sygnały piezoelektryczne w suchym materiale kości, ma on nagły początek i zależy od zmian napięcia przykładanego do kości. Istnieje również przeciwny
efekt piezoelektryczny. Nie tylko przyłożenie siły może spowodować zniekształcenie struktury krystalicznej i zarazem wywołanie impulsu elektrycznego. Również przyłożenie
pola elektrycznego może wywołać odkształcenie kryształu i, co za tym idzie, powstanie siły. Według obecnej wiedzy przeciwny efekt piezoelektryczny nie występuje w organizmach
żywych, ale istnieją ciekawe doniesienia na temat zastosowania zewnętrznych pól elektrycznych w celu poprawienia procesów gojenia i regeneracji kości po urazach.

Impulsy powstające pod wpływem napięcia są ważne dla utrzymania układu szkieletowego w dobrym stanie. Zanik mineralnej tkanki kostnej i uogólniona atrofia kości stanowi
problem dla astronautów w warunkach nieważkości, ponieważ ich kości nie podlegają ugięciom elastycznym, które powstają przy normalnym przyciąganiu ziemskim. Ugięcie
kości wyrostka zębodołowego podczas żucia generuje impulsy istotne dla prawidłowego funkcjonowania układu kostnego otaczającego zęby. Długo działająca siła używana
do wywołania ruchu zęba nie wywołuje jednak widocznych impulsów elektrycznych. Bardzo krótki impuls elektryczny powstaje w chwili przyłożenia siły, a w momencie jej usunięcia generowany jest impuls przeciwny. Dopóki działanie siły się utrzymuje, nie zachodzą żadne procesy elektryczne.

4

Leczenie ortodontyczne

Leczenie ortodontyczne opiera się na zasadzie przedłużonego nacisku na ząb, ktory przemieszcza się dzięki przebudowie otaczającej kości. Tkanka kostna w pewnych miejscach jest selektywnie usuwana, a w innych dodawana.

Leczenie ortodontyczne
Leczenie ortodontyczne

W rzeczywistości ząb wędruje przez kość wraz z aparatem więzadłowym i całym zębodołem. Ponieważ w odpowiedzi kostnej pośredniczą więzadła ozębnej, ruch zęba jest głownie zjawiskiem dotyczącym więzadeł ozębnej. Siły przykładane do zębow mogą wpływać na apozycję i resorpcję kości w miejscach odległych, szczegolnie w szwach szczęki i po obu stronach powierzchni kostnych stawu skroniowo-żuchwowego. Dlatego biologiczna odpowiedź na leczenie ortodontyczne obejmuje reakcję nie tylko więzadeł ozębnej, ale także stref wzrostowych oddalonych od uzębienia. W tym rozdziale najpierw omowiono odpowiedź więzadeł ozębnej, a następnie w skrocie reakcję szkieletu w miejscach oddalonych od zębow, w kontekście prawidłowego wzrostu.
Budowa i funkcja więzadeł ozębnej
Każdy ząb jest przytwierdzony i oddzielony od przylegającej kości wyrostka zębodołowego przez kolagenową strukturę utrzymującą, zwaną więzadłami ozębnej. W warunkach
prawidłowych więzadła ozębnej zajmują przestrzeń o szerokości ok. 0,5 mm wokoł całego korzenia zęba. Składają się one głownie z sieci rownoległych włokien kolagenowych,
wchodzących z jednej strony do cementu korzenia zęba, a z drugiej do blaszki zbitej kości zębodołu. Włokna kolagenowe biegną pod kątem, przyczepiając się do zęba bardziej
dowierzchołkowo w stosunku do otaczającej kości zębodołowego w okolicy danego zęba (zjawisko to szczegołowo omowiono w dalszej części rozdziału). Słabsze siły
pozwalają zachować żywotność komorek więzadeł ozębnej oraz powodują przebudowę zębodołu w wyniku stosunkowo bezbolesnej „resorpcji czołowej”. W praktyce ortodontycznej ruch zęba powinien być osiągany przez resorpcję czołową,
ale martwica pewnych obszarow więzadeł ozębnej i resorpcja podminowująca najprawdopodobniej wystąpią, pomimo starań mających na celu zapobieżenie im.

Początkowo uważano, że przemieszczenia zębów mogą być inicjowane przez sygnały piezoelektryczne. Piezoelektryczność to zjawisko obserwowane w wielu materiałach
krystalicznych, w których deformacja struktury krystalicznej powoduje przepływ prądu elektrycznego w wyniku przemieszczenia elektronów z jednej części siatki krystalicznej
do innej. Piezoelektryczność kryształów nieorganicznych została odkryta wiele lat temu i znajduje zastosowanie w codziennej technologii (np. odbiornik krystaliczny w niedrogich
gramofonach). Kryształy organiczne mogą również mieć właściwości piezoelektryczne.

1320670684_277028407_1-APARATY-INCOGNITO-I-INVISALIGN-NIEWIDOCZNA-ORTODONCJA-srodmiescie

Współczesne aparaty ortodontyczne

Leczenie ortodontyczne zależy od reakcji zębów, a mówiąc ogólniej, od reakcji struktur twarzy na delikatne, ale stale działające siły. W ortodoncji terminu biomechanika powszechnie używa się w odniesieniu do reakcji struktur zębowych i twarzowych na działanie sił ortodontycznych, a pojęcie mechanika pozostaje zarezerwowane dla właściwości czysto mechanicznych systemów (aparatów) ortodontycznych.

Aparaty ortodontyczne
Aparaty ortodontyczne

Biologiczna odpowiedź na działanie sił ortodontycznych, która jest podstawą biomechaniki, oraz możliwości  akotwiczenia szkieletowego. Projektowanie oraz stosowanie aparatów ortodontycznych i w większości jest poświęcony mechanice, ale uwzględnia również pewne aspekty biomechaniki. Współcześnie w leczeniu ortodontycznym wykorzystuje się zarówno aparaty stałe, jak i zdejmowane. Tradycyjne aparaty zdejmowane pełnią obecnie rolę wspomagającą w leczeniu całościowym, pozostają ważną częścią leczenia wczesnego młodych pacjentów, leczenia pomocniczego dorosłych, jak i leczenia retencyjnego w każdym wieku. W ostatnich latach znacząco wzrosło stosowanie ortodontyczne przezroczystych szyn {,alignery), pozwalających na leczenie dość złożonych wad u pacjentów z zakończonym wzrostem.

Wszystkie rodzaje aparatów zdejmowanych stosowane obecnie w ortodoncji, z naciskiem na odpowiednie wprowadzenie elementów w celu projektowania aparatów czynnościowych dla indywidualnych pacjentów. Zwrócono uwagę na rozważania istotne w leczeniu aparatami przezroczystymi typu aligner. Na początku XXI w. nastąpił duży postęp w dziedzinie aparatów stałych, podstawowe zasady aparatu edgewise, takie jak wykorzystanie drutów krawężnych w prostokątnych kanałach zamków,
pozostały niezmienione. Zmiany dotyczą sposobu produkcji zamków i drutów. Zamki samoligaturujące, zarówno metalowe, jak i ceramiczne, zajmują obecnie znaczące miejsce
na rynku aparatów ortodontycznych. Wygląda na to, że w niedalekiej przyszłości istotną rolę odegra komputerowe projektowanie zamków i formowanie drutów. Istnieją dwie
możliwości: pierwsza to indywidualne przypisanie wartości zamków dla danego pacjenta, tak aby można było użyć łuku bez dogięć lub tylko z kilkoma dogięciami; druga opcja zakłada stosowanie „czystych” zamków bez przypisanych cech, do których łuki formowane będą przez komputerowo sterowane roboty.

Obie metody opierają się na wykorzystaniu laserowych skanów zębów i łuków zębowych oraz na cyfrowych modelach uzębienia zawierających informacje konieczne do produkcji indywidualnych zamków lub łuków ortodontycznych. Jest to jednak na razie możliwość czysto teoretyczna.

 

Czytaj dalej…

Korony porcelanowe napalane na metal

Korony porcelanowe napalane na metal – Dla pacjenta wygląd estetyczny przednich zębów w stałej protezie jest równie ważny, jeśli nie ważniejszy od ich funkcji czynnościowych. Najlepiej dopasowana odbudowa z doskonale wymodelowaną porcelaną może spotkać się z całkowitym niezadowoleniem pacjenta, jeżeli nie odpowiada oczekiwanym rezultatom estetycznym.

Korony porcelanowe napalane na metalPodstawowe składniki chemiczne porcelany napalanej na metal to aluminio-silikaty potasowo-sodowe. Dodatkowo jako opakery używane są połączenia tlenków metali i niemetali. Tradycyjne całkowite i częściowe korony porcelanowe z żywic akrylowych, chociaż zadowalające z estetycznego punktu widzenia, mogą zawodzić przy działaniu dużych sił zgryzowych ze względu na ich niewielką wytrzymałość. Nowsze materiały porcelanowe są mocniejsze, ale nie mogą być używane do konstrukcji protez stałych złożonych z licznych „punktów”. Całkowicie odlewane uzupełnienia zapewniają odpowiednią wytrzymałość, ale brak im wymaganego wyglądu estetycznego. Jednakże odbudowy wykonane z porcelany napalanej na metal zapewniają zarówno zadowalający wygląd jak i wytrzymałość. Wytrzymałość wiązania porcelany z metalem jest zbliżona do siły rozciągania porcelany matowej. Do złamania dochodzi zazwyczaj w obrębie porcelany. Jeśli jest inaczej, to przyczyną jest błąd w technice wykonania. Porcelana i stopy metali muszą mieć takie właściwości, które pozwalają na kompatybilność zarówno fizyczną jak i chemiczną.

Korony porcelanowe napalane na metal muszą mieć temperaturę (zazwyczaj od 100 do 150°C) jest niższa od temperatury odlewania metalu, dzięki temu zapobiega się topnieniu odlanej metalowej substruktury podczas napalania porcelany. Korony porcelanowe napalane na metal zawierają więcej węglanu sodu i węglanu potasu niż typowe porcelany do protez. Zwiększa to rozszerzalność termiczną do poziomu odpowiadającego poziomowi stopu metalu. Współczynnik rozszerzalności termicznej porcelany zawiera się pomiędzy 13 a 14 x 10‘6/°C. Powinien być on o około 0,5 do 1,0 x 10’6/°C niższy od współczynnika rozszerzalności termicznej odlewanego stopu , co sprawia, że pod lekkim ściskaniem porcelana może ulec złamaniu w miejscu gdzie jest połączona z metalem, gdy ulegnie oziębieniu. Porcelana jest bardziej wytrzymała, gdy jest poddana ściskaniu i naprężeniu.

Co więcej, ponieważ jest krucha zazwyczaj ma tendencje do samoistnych pęknięć i jest o wiele bardziej wytrzymała gdy jest nałożona na sztywny szkielet metalowy. Szkielet ten po jej nałożeniu podtrzymuje kruchą porcelanę, dzięki czemu podnosi wytrzymałość odbudowy. Metal linii wykończenia w kształcie „ostrza noża” lub na skosie jest niewystarczająco duży, aby być odpornym na niewielkie odgięcia podczas osadzania odbudowy. Na te cienkie brzegi nie trzeba nakładać
porcelany, ponieważ jeżeli napotka się przeszkody (opór) podczas osadzania odbudowy, zgięcie metalu może spowodować jej odłamanie.

Źródło: Stomatologia estetyczna